Vlak voor de zomer is het de tijd van de verhuizingen. Als elk jaar zijn er ook nu weer mensen die na een periode met intensieve begeleiding er aan toe zijn door te stromen naar een volgende fase met meer zelfstandigheid.

Uit het Vaderhuis, zo noemen wij de centrale panden van de gemeenschap Oudezijds 100, gaan zij even verderop naar één van de andere huizen van de gemeenschap. Dat zijn vrolijke verhuizingen. Er wordt huisraad bij elkaar gezocht; overgebleven borden en pannen van de één vormen het begin van een nieuw huishouden voor een ander. Het touw en blok komen weer tevoorschijn en onder toeziend oog van vele toeristen gaat er een bank door de lucht op weg naar een nieuwe bestemming. Maar er zijn ook droevige verhuizingen. Mensen die weg gaan omdat het eerdere plan niet gelukt is. Of die op het laatste moment toch niet verhuizen omdat de doelen die als voorwaarde gesteld waren niet gehaald zijn. Verhuizen en weggaan is zo voor de meeste mensen van Oudezijds 100 goed, het begin van een nieuwe fase waar hard aan gewerkt is, waar naar uitgekeken is.